Magische klanken

door Jules Leerintveld

Mijn voorliefde voor verre culturen begon als tiener. Uren kon ik turen naar de prachtige landkaarten in De Grote Bosatlas. In mijn fantasie stelde ik me voor hoe de landschappen eruitzagen en hoe de mensen daar woonden. Een tic had ik sowieso, want ik wilde altijd weten wat het hoogste punt van een land was en of ik daar kon komen. Helemaal vreemd was dat ook weer niet, want mijn Chinese sterrenbeeld is Aap en die wil natuurlijk altijd bovenop een rots staan. Met mijn vinger gleed ik over die mooi gekleurde landkaarten. Eerst waren het vooral bekende landen, daarna kwamen minder bekende landen en verre oorden onder mijn aandachtsveld.

Suske en Wiske waren een belangrijke inspiratiebron. Ze vinden een gouden tumi met een raadselachtige boodschap. Ze reizen vervolgens naar Peru en belanden uiteindelijk in de Andes. Wat smulde ik van die verhalen. Of het verhaal over Angkor Wat in Cambodja, waarbij de inheemsen reusachtige bouwwerken in de jungle ontdekken en denken dat dit een schepping van de goden moet zijn geweest. En natuurlijk het verhaal dat ze in het spoor van Marco Polo over de Mongoolse steppe reizen.

Moskou in de verre koude Sovjet-Unie leek me al het einde van de wereld. Bij het woord Koude Oorlog dacht ik aan Stalin, maar vooral aan eindeloze winters met dikke pakken sneeuw in het ijskoude Siberië. Ik kreeg al de rillingen voordat ik het woord had uitgesproken. Siberië, even onbekend als onbemind. Eén grote leegte waar bijna geen mensen wonen en zo uitgestrekt dat ik me niet kon voorstellen dat je daar ook gewoon doorheen kon reizen. De afgelopen weken maakte ik een treinreis met de Transmongolië-express van ruim 8.000 kilometer dwars door Siberië, ruim honderd jaar nadat deze spoorlijn gereedkwam. We reizen door zes tijdzones en doorkruisen Europa en Azië. Het monotone getik van de trein op de rails werkt hypnotiserend. We passeren steden met een magische klank: Jekaterinenburg, Novosibirsk, Irkoetsk, Ulan Ude en Ulaanbataar. De eerste dagen zien we alleen gigantische wouden met dennen en berken. Daarna boemelen we verder en zien ruige bergketens, uitgestrekte taiga's (naaldwouden) en woestijnen. Tussen de twee supermachten Rusland en China ligt het lege niemandsland van een vroegere wereldmacht: Mongolië. Een land met zeldzaam mooie landschappen. Adembenemende uitzichten die de fantasie prikkelen en met een uiterst gastvrije bevolking die op een geweldige manier harmoniseert met de natuur. Mensen die genieten van de eenvoud van het leven.

De inspiraties van Suske en Wiske bleken tientallen jaren later hun sporen nagelaten te hebben. Vreemde oorden lokken me, maar het grappige is dat mijn eerste uitstapjes als jonge tiener niet verder reikten dan een fietstocht naar de speeltuin op het eiland van Nederhemert. Toen ervoer ik dat het ook dicht bij huis wonderschoon kan zijn. Daarvoor hoef je echt niet ver te reizen.

Meer berichten