Eens in de twee jaar komt Van Beurden naar Nederland, terug naar zijn wortels. Eind augustus vertrekt hij weer naar Bandung, Indonesië.
Eens in de twee jaar komt Van Beurden naar Nederland, terug naar zijn wortels. Eind augustus vertrekt hij weer naar Bandung, Indonesië.

Missionaris in hart en nieren

Leo van Beurden, één van de drie Drielse missionarissen waar elk jaar tijdens de kermis voor wordt gecollecteerd, is de afgelopen maand op vakantie in Nederland. Eens in de twee jaar komt hij naar Nederland, terug naar zijn wortels, om te logeren bij zijn broers en zusjes in Kerkdriel en Den Dungen.

door Mirjam Duijts-As

Kerkdriel - Een beminnelijk mens, met liefde en gemak praat pater Leo over het grote gezin waarin hij in de oorlog is geboren en het kleine seminarie in Uden waar hij al op zijn twaalfde jaar naar toe ging. Heimwee had hij niet: "Welnee, mijn twee oudere broers zaten er ook al op." Ook over zijn studietijd in de zestiger jaren in Amsterdam, het hippe flower-power bolwerk, vertelt hij met tintelende ogen. Hoe hij als dorpsjongen de grote stad leerde kennen. Niet verwonderlijk dat hij na zijn priesterwijding de opdracht van zijn orde 'de Kruisheren', om te gaan leven en werken op Java, graag aannam. Dat Indonesië zijn vaderland is geworden, bewijst wel dat hij zich heeft laten nationaliseren, een Indonesisch paspoort heeft en ook dat hij er begraven wil worden.

"Indonesië is een religieus land, doordrenkt van religie. Verre weg de grootste groep is er moslim, ongeveer 15 procent is christen en een nog kleinere groep boeddhistisch. In dit klimaat is het niet moeilijk te wonen en te werken. Voorwaarde is de taal te kennen en te spreken, wat één van de eerste dingen was bij aankomst op het eiland Java. "Ik ben vooral iemand van gemeenschap en gemeenschapsopbouw. Zoeken naar mogelijkheden die mensen verder helpen. Zowel heel praktisch, zoals bij vissers die ik adviseerde netten te gebruiken in plaats van de vissen uit de zee te pakken, maar ook door pratend tot een oplossing te komen. Nee, ik ben niet degene die als een heel vroom mens tot voorbeeld kan worden gesteld." Zijn ogen lachen ondeugend.

Van Beurdens staat van dienst is indrukwekkend. Altijd zielzorger, maar daarnaast docent op middelbare scholen en het seminarie, vicaris generaal als rechterhand van de bisschop en hij was voorzitter van een schoolbestuur van wel zeventig scholen, van basisschool tot voorbereidend wetenschappelijk onderwijs.

Even wordt Van Beurden serieus: "Mijn scholen hebben wel degelijk wat te bieden aan de maatschappij van morgen. Het levert jonge mensen af die geleerd hebben eerlijk te zijn, discipline te hebben en niet corrupt zijn. Zij hebben geleerd liefde op te brengen voor anderen, omdat we allemaal kinderen zijn van die ene God. Als je het hart vult, gaat automatisch het hoofd mee. Onze leerkrachten moeten van hun leerlingen houden, persoonlijke belangstelling voor hen hebben, iets waarvoor sommige ouders, en ik denk dat dit ook in Nederland soms het geval is, te druk zijn met zaken zoals geld verdienen."

Van Beurden gaat eind augustus terug naar Bandung. Hij ziet de toekomt met optimisme tegemoet. Dit optimisme gunt hij ook de mensen in de Bommelerwaard. Want zo besluit hij: "Waar de mens soms staat voor hopeloos, staat God altijd voor hoop en vertrouwen."

Meer berichten
 




Shopbox