Logo carillon.nl


Merdeka

door Jules Leerintveld

Wijster, De Punt, Bovensmilde, Assen. Bij oudere mensen roepen deze namen herinneringen op aan de eerste gewelddadige acties op Nederlandse bodem in de jaren zeventig. In een trein schoten kapers drie mensen dood. Jonge Molukse activisten die streefden naar een vrije Republiek der Zuid-Molukken. In Assen doet nog altijd het verhaal de ronde van de Moluks uitziende muzikant die, maanden na de laatste kaping op het NS-station in de Drentse hoofdstad, op de trein wachtte en plotseling werd omsingeld door agenten met getrokken pistolen. In de koffer die hij bij zich had, zat zijn viool.

In het toenmalige Nederlands Indië (Indonesië) vochten 4000 Molukse militairen (KNIL) voor Nederland. Ze werden na deze oorlog samen met hun gezinnen op dienstbevel op transport naar Nederland gesteld. Niet hun volledige gezinnen mochten mee, elk paar mocht maar maximaal drie kinderen meenemen. Stel je voor dat je uit je eigen kinderen moet kiezen wie je mee mag nemen om aan een oorlogssituatie te ontsnappen. De Hollandse koopman ten voeten uit. In grote schepen werden ze naar het veilige Nederland gebracht met de belofte dat zij na een paar maanden mochten terugkeren naar de Molukken, een belofte die de Nederlandse regering al na een paar maanden moest breken. Deze belofte kon Nederland nooit waarmaken, de onafhankelijkheid was ver weg. Al op de boot werd de Molukkers hun militaire status afgenomen, waardoor ze opnieuw zwaar werden teleurgesteld door hun vaderland. Eenmaal aangekomen in Nederland werden deze mensen ondergebracht in de barakken van voormalige concentratiekampen, zoals Lunetten in Vught en in Westerbork. Ze werden als tweederangsburgers buiten de samenleving geplaatst. Om deze reden wilden velen geen Nederlander worden, maar ze hadden ook geen Indonesisch paspoort en waren dus feitelijk stateloos. Hierdoor ontvingen ze ook geen pensioen. Nederland was bovendien het enige land dat eigen militairen na krijgsgevangenschap geen pensioen gaf. De woede en frustratie onder de Molukse bevolking uitte zich uiteindelijk in genoemde terreuracties.

Vorige week las ik een ingezonden brief in een krant. De schrijver vond het schandalig dat de Molukse terroristen na zoveel jaren begrip proberen te krijgen voor hun schandelijke daden, en stelde zich op het standpunt dat de Molukse gemeenschap zich hiervan zou moeten distantiëren. Maar als je slechts een deel van de feiten tot je neemt, zonder je te verdiepen in de geschiedenis, doe je de Molukse gemeenschap die hier in 1951 tegen wil en dank kwam, erg tekort. Laat duidelijk zijn dat de terreuracties absoluut fout waren. Maar de Nederlandse regering heeft destijds en ook later nog herhaaldelijk de Molukkers voorgelogen en bedrogen. Zij die vol overgave hadden gevochten voor Koningin Wilhelmina en het vaderland werden door de Nederlandse regering herhaaldelijk geschoffeerd. Dit rechtvaardigt de acties niet, maar maakt ze wel begrijpelijker. Als er excuses dienen te worden gemaakt, dient de Nederlandse regering dat zeker ook te doen.

De onafhankelijkheid en vrijheid van de Molukkers, merdeka, was en is ver weg.

Reageer als eerste
Meer berichten
 


Shopbox