Logo carillon.nl


Voetjebal

Door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Deze week kaart ik een uiterst delicaat onderwerp aan; voetbal. Delicaat in die zin dat ik schrijf over iets wat mij in het algemeen nauwelijks kan boeien. Het woord 'nauwelijks' verraadt echter enige twijfel en ik zal dat ook trachten uit te leggen. Ik ben niet sportief van lijf en leden en ook nooit geweest. Die zijn er meer, maar ik lijd aan de eigenschap dat ik van jongs af aan van het zien van een sportieve activiteit al heftige krampen in mijn kuiten krijg. Wat mij meer pijn deed, terwijl ik opgroeide, waren de woensdag- en de zondagavonden. De woensdag was sowieso een verloren dag, want die hoorde noch bij het begin noch bij het einde van de week; hom noch kuit. Zondag was nog vervelender, want die grensde aan de maandag... Wat het geheel het ergste maakte was dat beide avonden op de televisie meestal gevuld werden met sport, en met name voetbal waar ik niks mee had of heb. Met een uitzondering; zodra het nationale elftal van de Lage Landen voor een Europees- of wereldkampioenschap aantreedt, ga zelfs ik recht zitten.

Net zoals elke rechtgeaarde Nederlander vind ik dat zij telkens weer het kampioenschap waard zijn en zit ik elke keer de volle negentig minuten uit. Misschien niet zo gepassioneerd als u, maar toch. Toen Oranje twee jaar geleden een belangrijke wedstrijd speelde voor het Europees kampioenschap werd dat in Amerika niet uitgezonden. Om er toch wat van mee te krijgen schakelde ik in op Radio 1 via internet. Tot mijn grote verbazing waren de radioverslaggevers via een webcam te zien en zaten ze voor een groot scherm waarop de wedstrijd rechtstreeks te volgen was. Ik had dus mazzel, maar zag Oranje hulpeloos verliezen. Ik leed maar een klein beetje, gezien mijn natuurlijke afkeer van het spelletje, maar toch.

Deze keer zijn ze er niet bij, de Oranje Leeuwen, voor de wereldcup in Rusland. Toch jammer, want ook ik ben chauvinistisch genoeg om hen nog een keer van de Duitsers te laten winnen. Dat lukte alleen in 1988 terwijl we de buren in 1974 en 1990 voor moesten laten gaan. Vooral de frustratie van 1974 zit de gemiddelde oudere Nederlander hoog. Ach, het was ook nog zo kort na de oorlog... Tegenwoordig mag je dat alleen nog maar denken, maar het was wel zo!

In gedachten zie ik nog bij elk toernooi de volle cafe's en de voetbal ademende wijken die optimistisch oranje kleurden met geen kip op straat, laat staan een mens. Nee, dit jaar geen gigantische verkopen van breedbeeldtelevisies en oranje kledij in de geest van een naderend kampioenschap. Geen dromen over een glorieus ontvangst door koning Willem van Buren en zijn Argentijnse bruid en geen kater na een feestelijke nacht van doorzakken, nog meer bedwelmd door het winnen van de cup dan de vele glazen bier die achterover zijn geslagen. Ook geen juichende ovaties die bulderend uit de openstaande cafédeuren en ramen van woningen schallen wanneer Oranje scoort. Of misschien toch, maar dan alleen wanneer Duitsland verliest...

Meer berichten