Logo carillon.nl

Herdenken

door Louis van der Sangen

Herdenken op 4 mei. De tv staat aan en ik sta respectvol stil voor de tv en het voelt alsof ik ook tussen die menigte op de Dam sta. Ook stil! En lang voordat die twee minuten ingaan, stond ik al stil.

Eerder die dag zag ik vlaggen, waarvan sommige halfstok, in de straten. Eensgezindheid en verbondenheid voel ik als ik nu weer die menigte zie. Van binnen voel ik steeds weer verbijstering, ongeloof en boosheid over wat er gebeurd is en wat nog steeds overal gebeurt. Maar ik voel ook trots en dankbaarheid omdat ik nu hier mag staan. En zelfs tijdens het schrijven van dit stukje komt dat gevoel weer terug.

We kennen allemaal die vele bekende verschrikkelijke verhalen over de oorlog, en telkens raakt het. Steeds meer nieuwe verhalen van toen komen naar buiten. Er worden bijzondere verhalen verteld. Verhalen over angst, verlies, verdriet en verzet. Verhalen met een gezicht.

Tijdens het bevrijdingsconcert de volgende dag, werd er gesproken over dat de huidige jonge generatie de laatste generatie is die nu nog in een persoonlijk contact kan luisteren naar de verhalen van de generatie van toen. Dat creëert een bewustwording en schept een grote verantwoordelijkheid voor de huidige en de toekomstige generaties. In deze tijd waar de betekenis van Kerstmis, Pasen, Hemelvaart, Pinksteren enzovoorts, volgens mij, steeds minder leeft, is het de taak van elke inwoner van ons land om de betekenis van deze twee minuten vast te houden en over te brengen. Opdat we niet vergeten. Opdat we nooit vergeten!

Ik ben twaalf jaar na de oorlog geboren. Ik ben nummer negen en er zouden er nog vijf volgen. Nederland was nog hard aan het werk met de opbouw.

De eerste zeven jaar van mijn jonge leven was er geen tv, geen telefoon, geen badkamer. Alleen op zaterdagmiddag zwart/wit tv kijken achteraan in onze Stokstraat. Bij familie Gevers dacht ik. Daar gingen de kinderen op dat moment ook altijd in bad in een grote zinken teil. Zo'n teil hadden wij ook. Eén keer in de week in bad.

Telefoon was er bij de buren Van den Hurk. Er was zelfs nog geen auto in ons gezin. Wat je nooit hebt gehad kun je ook niet missen. Als kind weet je niet beter. Maar onze ouders hadden weer terug wat ze kwijt waren. Dat is vrijheid. Een kostbaar goed. Daar kan niets tegenop. We kunnen het ons niet voorstellen hoe dat voelt.

Al die discussies over allerlei soorten van tradities, dat mag van mij. Maar deze twee minuten, daar komt niemand aan. 4 mei, daar blijf je van af! Zelfs niet om te schreeuwen. Er zijn genoeg andere minuten. Ik las een rake spreuk van Loesje, dat het tijd werd om de rest van de wereld op 4 mei eens uit te nodigen. Daar sluit ik me helemaal bij aan.

Nou wil ik niet zeggen dat die jonge pizzabezorger die tijdens zijn werk stopt, symbool staat voor de taak die op ieders bordje ligt, maar het is wel een mooi voorbeeld. Ik maak me geen zorgen over de toekomst van 4 mei.

Reageer als eerste
Meer berichten