Logo carillon.nl


<p>Ansfried en Rianne Goesten wonen al zo'n 25 jaar op Het Teisterbant. Een prachtig, eeuwenoud gebouw. Ansfried is zelfs vernoemd naar de graaf die hier 1.000 jaar geleden woonde.&nbsp;</p>

Ansfried en Rianne Goesten wonen al zo'n 25 jaar op Het Teisterbant. Een prachtig, eeuwenoud gebouw. Ansfried is zelfs vernoemd naar de graaf die hier 1.000 jaar geleden woonde. 

(Foto: Marielle Pelle)

‘Voor geen goud Kerkdriel uit’

Er is niets mis met een rijtjeswoning, een standaard twee - onder - 1 - kap of een ruim appartement, maar je kunt je oog ook laten vallen op een bijzondere woning. In de Bommelerwaard zijn veel bijzondere woningen, komende periode bezoeken we woningen met een verhaal. Deze week waren we te gast op Het Teisterbant in Kerkdriel.

door Marielle Pelle

Kerkdriel - “De naam van dit huis, ‘Het Teisterbant’, komt van de gouw Teisterbant. Zo heette deze streek, waartoe ook de Bommelerwaard behoorde, tijdens het leven van graaf Ansfried in de 10e eeuw. Waar dit huis staat, woonde deze graaf in een houten burcht. Deze graaf Ansfried is later bisschop van Utrecht geworden”, vertelt bewoner Ansfried Goesten. Ik word door zijn vrouw, Rianne Goesten, hartelijk ontvangen in de bijzondere en markante woning aan de Teisterbandstraat in Kerkdriel. “Ik ben inderdaad vernoemd naar graaf Ansfried, hij woonde hier 1.000 jaar terug”, zegt bewoner Ansfried Goesten. “Mijn zus is vernoemd naar de vrouw van de graaf. Wij zijn hier geboren, die namen, dat vond mijn moeder leuk.”

Bouwval
“Mijn vader kocht het net na de oorlog. Het was een bouwval door het jarenlange achterstallige onderhoud en de oorlogsschade. Ik ben de middelste van vijf kinderen en hier geboren en opgegroeid. Toen ik hier woonde was het heel normaal; ik trouwde en ging met mijn vrouw aan de Kerkstraat wonen.” Zijn vrouw lacht: “Je woonde in de Kerkstraat, maar ging elke dag even naar Het Teisterbant.” Ansfried knikt: “Elke dag voordat ik naar huis ging, liep ik hier even rond. Even alleen door de boomgaard. Pas daarna ging ik naar huis.”

“Toen mijn vader 75 werd, zijn we van huis geruild. In 1995 zijn wij hier komen wonen.” Rianne knikt: “Pa wilde het graag in de familie houden.” Ansfried vertelt eerlijk: “Mijn moeder wilde hier graag blijven wonen, maar mijn vader dacht vooruit.” Hij staart even voor zich uit. “Mijn moeder zou je zoveel kunnen vertellen over Het Teisterbant. Ze is vorig jaar op 99-jarige leeftijd overleden. Zij wist zoveel.”

Terwijl Rianne de thee inschenkt, vertelt Ansfried rustig verder. In alles wat hij vertelt hoor je zijn liefde voor geschiedenis, zijn verbondenheid met Kerkdriel en met name Het Teisterbant. “We zitten nu in het oudste gedeelte. Dit is 14e eeuws. Er is niets meer herkenbaar uit die tijd hoor.” Hij wijst naar de muren: “Die zijn alleen nog uit de 14e eeuw en met kloostermoppen gebouwd.” Hij wijst naar de prachtige oude vloer. “Ik trok jaren geleden de vloerbedekking weg, toen kwamen deze oude planken tevoorschijn. Ze zijn een paar honderd jaar oud.”

1.000 jaar
Het verhaal begint zo’n 1.000 jaar terug. Graaf Ansfried van Teisterbant bouwde hier in een houten burcht. In de 14e eeuw werd het beleend aan Otto van Driel, het oudste gedeelte van het huis stamt uit die tijd. Het was een woontoren en was omgeven door een gracht. “Leden van deze familie hebben hier ongeveer twee eeuwen in het huis gewoond. Het wapen van de oude gemeente Maasdriel was het familiewapen van deze adellijke familie”, vertelt Goesten. “Daarna kwam het huis door vererving en belening steeds in andere handen. In 1909 werd het verkocht aan Van Nistelrooy die het verhuurde aan een knopenfabriek. In de oorlog heeft het veel geleden, Kerkdriel heeft het zwaar gehad toen. Na de oorlog was Het Teisterbant een bouwval en dat kocht mijn vader.” Rianne schuift een oud schilderij op tafel dat het verhaal ondersteund, Het Teisterbant in de Tachtigjarige Oorlog. Toen was het nog een woontoren. “Zo’n pand moet je elke 50 jaar grof verbouwen en is er gebouwd en verbouwd door de tijd, waarmee soms mooiere elementen zijn teruggebouwd, maar ook veel verloren is gegaan.”

Bijzonder
Wat maakt het bijzonder om op Het Teisterbant te wonen? Rianne lacht en zegt tegen haar man: “Jij woont hier, ik werk hier.” Het oude markante pand, met veel ruimtes, vraagt ook veel aandacht. Ansfried heeft er een nuchtere kijk op zegt: “We doen er vooral in leven, niet in werken.” Rianne beaamt dit en vertelt dat ze hun leefstijl hierop hebben aangepast. Het bijzondere voor Ansfried is ‘het buiten gebeuren’, zoals hij het zelf beschrijft. “Tuinen is nooit mijn hobby geweest, maar wel de boomgaard en de bijen.”

Mooie herinneringen
Het huis heeft een lang verhaal en ademt geschiedenis. Zo’n oud pand vraagt ook veel aanpassingsvermogen. Rianne lacht en knikt: “Ja, winter is het zelfs hier in huis en waait de wind.” Maar, zegt er achteraan: “We zijn tevreden mensen.” Waarop Ansfried aanvult: “Ik ben makkelijk.”

Ansfried kan blijven vertellen over de geschiedenis van Het Teisterbant, maar ook over Kerkdriel waar hij al meer dan 25 jaar betrokken is bij het Driels museum. “Als ik 65 ben wil ik iets meer gaan spitten in de geschiedenis, van de families die op Het Teisterbant hebben gewoond. Hier liggen nog veel verbanden.” Ineens verontschuldigt hij zich: “Sorry dat ik Driels praat. Dat vind ik gezellig, dat is thuis.” Hij knikt. “Ik voel me een echte Drielse. Ik wil voor geen goud Kerkdriel uit. Ik zou het verschrikkelijk vinden.”

We lopen door het huis en Ansfried laat de kelder zien, met dikke gebogen muren. Een plaats waar in de oorlog veel onderduikers zaten. Hij wijst wat balken aan, die zijn uit 1700. Aan de muur prijken prachtige schamels van boerenwagens, die het oude pand de charme geven die hier thuishoort. Een verzameling waar Ansfried trots op is. Voor we afscheid nemen is Ansfried duidelijk: “Doe maar een beetje schrijven over het huis, niet over ons. Het is mooi als mensen kunnen lezen over de geschiedenis uit de eigen streek.”

Meer berichten