Logo carillon.nl


<p>Dit is het vierde en laatste deel van dit verhaal, geschreven door Frans van den Heuvel sr.</p>

Dit is het vierde en laatste deel van dit verhaal, geschreven door Frans van den Heuvel sr.

Feuilleton: Er is meer tussen hemel en aarde (deel 4, slot)

Ik vertel mijn huisgenoten met geen woord over wat er is gebeurd op de Staddijk. Ik voel dat ik iets moet doen en besluit telefonisch contact op te nemen met de Rijkspolitie. Ik fiets naar de openbare telefooncel op het Thorbeckeplein en bel ze op. Ik maak me niet bekend en vertel dat ik bang ben dat er deze middag een oude man te water is geraakt en misschien verdronken. De dienstdoende agent wil uiteraard meer weten en blijft vragen naar mijn naam die ik hem niet geef. Ik rond het gesprek af door te zeggen dat hij, zover ik het kon zien, dicht langs de waterkant liep en bepaalt niet goed ter been leek. Ik verbreek de verbinding en fiets weer naar huis. Opgelucht dat ik deze stap heb genomen.

De volgende ochtend pak ik de krant uit de brievenbus en op de pagina met plaatselijk nieuws lees ik, dat naar aanleiding van een anonieme melding, er wellicht iemand te water zou zijn geraakt en verdronken. Er is gedregd in de Paddengracht, maar gevonden werd er niets. Zolang er geen aangifte van vermissing van een persoon wordt gedaan onderneemt het rechercheteam geen verdere actie.

Ik heb deze geschiedenis nooit eerder aan iemand durven vertellen. Maar ik ben blij dat ik nu, de vele jaren met me meedragende aarzeling, eindelijk heb overwonnen.

Trouw ieder jaar in oktober, op dezelfde dag en hetzelfde uur als toen in 1975, breng ik een bezoek aan het bankje op de Staddijk met de ansichtkaart van Victor Musseke in mijn zak en in de tas, die ik met me meedraag, de schipperspet. Waar wacht ik eigenlijk op? Een teken? Ik weet het niet.

Victor Musseke heeft zich nooit meer aan me vertoond. De kaart en de pet heb ik nog altijd in m’n bezit en komen trouw eens per jaar uit de koffer op zolder als noodzakelijke attributen voor mijn wandeling naar de Staddijk begin oktober.

Misschien niet voor iedereen, maar de Paddengracht, de oude Watertoren en het gebied daar nauw mee verbonden, is voor mij een van de vele mysterieuze plekken die rondom onze mooie vestingstad te vinden zijn.

En tegen hen die zich niet kunnen vinden in het ongrijpbare wil ik zeggen: “Er is meer tussen hemel en aarde dan uw geest kan bevatten...”

Ik heb opgezocht waar Victor Musseke moet hebben gewoond. Hij was gehuisvest met zijn gezin in Gent-Muide in de Leithstraat op nummer 8.

Op de kaart schreef hij de straatnaam verkeerd. Hij was een eenvoudig schipper die de edele schrijfkunst niet goed machtig was. Mag je hem ook niet kwalijk nemen.

Einde

Meer berichten