<p>Een verhaal geschreven door Frans van den Heuvel sr. Dit is het laatste deel van de serie.</p>

Een verhaal geschreven door Frans van den Heuvel sr. Dit is het laatste deel van de serie.

Zuster Beppie en de amaryllis (deel 5, slot)

"Ik weet nog dat ik een zucht van verlichting slaakte, maar ze was nog niet klaar. Ze ging verder met haar toespraak. “Zusters”, zo sprak Moeder Overste, “deze gebeurtenis mogen we niet zo maar vergeten. Geheel in de geest van onze patroonheilige Borromeus gaan we het volgende doen: Verderop ligt het bejaardentehuis Avondrust. Daar wonen 45 ouderen. Aan de leiding daar heb ik verteld wat wij, als geschenk vanuit onze orde, voor hen in petto hebben. Alle bewoners krijgen van ons", en ze trok daarbij het kleed van het karretje, "een amaryllis-in-de-knop aangeboden." Ik weet nog goed dat iedereen stil viel en met verbazing naar het karretje keek. Het was heel bijzonder om te zien. 45 amaryllisbollen, in glazen potjes en keurig in het gelid op het karretje, met daarachter Moeder Overste en de beide kloosterzusters."

"Toen iedereen van de verbazing was bekomen nam Moeder Overste opnieuw het woord: "Zusters, jullie wordt opgedragen de groei en de bloei van de amaryllissen nauwlettend ter plekke te volgen en mij daar regelmatig verslag van te doen. Want zusters, wat ik van deze hele geschiedenis heb mogen leren is het volgende: De vreugde van delen en geven, brengt kleur en fleur in het leven." Ik kon het niet nalaten en stak mijn vinger op. "Wat is er, Beppie?” vroeg Moeder Overste. "Hebt u, net als ik, de Heilige Borromeus om raad gevraagd?” Ze keek me aan en zei op de haar bekende, vinnige manier: "De gesprekken die ik met onze patroonheilige voer deel ik met niemand.” Ze ging verder: "Ik geef nu het woord aan Zuster Emmanuela die jullie haarfijn uit de doeken zal doen hoe om te gaan met een amaryillis gedurende de periode dat deze zich van bol tot een prachtige bloem ontwikkelt."

"We wilden later niet het verwijt krijgen dat we de ons toebedeelde taak niet naar behoren hadden verricht, dus luisterden we extra aandachtig naar de gloedvolle uitleg van zuster Emmanuela. Na haar les beëindigde Moeder Overste de bijeenkomst en verlieten we onder geroezemoes de eetzaal."

Hierna stopte Beppie en wilde ik de opname stoppen, maar ze zei: "Ik ben nog niet klaar. De volgende ochtend gingen we naar Avondrust. Een stoet nonnen en verplegend personeel trok langs de Zuid-Willemsvaart, gadegeslagen door verbaasde wandelaars. Voorop Moeder Overste, daarachter het karretje met de amaryllisbollen. Er werd niet gesproken. Het enige wat je hoorde was het zachte ruisen van de habijten en de verpleegstersuniformen. En het tikken van de wandelstok van Moeder Overste op het trottoir."

Einde

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden