‘De mens blijft altijd waardevol’ | Al het nieuws uit Maasdriel


<p>v.l.n.r.: Corine Duijzer, Hester van den Bosch, Anja Bouter (alle drie 12½ jaar werkzaam in het zorgcentrum), Marietje de Bijl (50 jaar werkzaam), Dina van Aalst (25 jaar) en Lianne Dammers (12½ jaar werkzaam).</p>

v.l.n.r.: Corine Duijzer, Hester van den Bosch, Anja Bouter (alle drie 12½ jaar werkzaam in het zorgcentrum), Marietje de Bijl (50 jaar werkzaam), Dina van Aalst (25 jaar) en Lianne Dammers (12½ jaar werkzaam).

‘De mens blijft altijd waardevol’

Op 13 april 1971 kwamen de eerste bewoners wonen in Zorgcentrum ’t Slot in Gameren. Vijftig jaar later blikken een aantal personeelsleden terug, maar ze bespreken ook wat de zorg in 2021 vraagt. Het zorgcentrum staat voor een jubileumjaar dat ze, in verband met de coronamaatregelen, verspreid over het gehele jaar vieren.

door Marielle Pelle

Gameren - “We begonnen zonder incontinentiemateriaal. We hadden een zeiltje op bed, met een dun steeklaken er overheen”, zegt Marietje de Bijl. De Bijl kwam als 16-jarig meisje werken in het net nieuw geopende bejaardenhuis en viert dit jaar ook haar 50-jarig jubileum binnen het jubilerende zorgcentrum. “Er woonde toen ook een ander soort mensen”, vult de 57-jarige Anja Bouter aan. Bouter is planner en viert haar 12½-jarig jubileum in dit zorgcentrum. Ze werkt al 40 jaar in de zorg. “Als je 65 was, mocht je hier gaan wonen. Het waren veel alleenstaanden die hier gebruik van maakten, het gaf een beschermend gevoel.” “Qua zorg is er veel veranderd. De zorgbehoefte is groter geworden”, vertelt de 64-jarige Dina van Aalst. Als receptioniste viert ze haar 25-jarig jubileum. “Toentertijd kwamen mensen zelf binnenlopen of kwamen op de fiets. Nu worden ze gebracht door familieleden, soms zelfs met de ambulance omdat de zorgvraag al groot is.”

Persoonsgericht
“Er waren toen ook geen hulpmiddelen. We tilden de bewoners zelf”, zegt Bouter. “Er waren geen hoog-laag-bedden. Er waren ook geen rollators denk ik?” vraagt ze aan De Bijl. Terugblikkend op de verandering in de zorg, vat Bouter het mooi samen: “Toentertijd stond de zorg centraal, nu de mens en bieden we persoonsgerichte zorg.” Herkennend knikken haar collega’s en noemen een voorbeeld: Vroeger had je op gezette tijden een wc-ronde, nu is alle zorg persoonsgericht.

“Oh, weet je nog dat de Rabobank kwam?” De Bijls ogen glimmen als ze eraan denkt. “Dan kwam dhr. Timmer met een koffer met geld en kon iedereen geld opnemen. Dan zat iedereen in de hal klaar, met zijn tas op schoot. En de evacuatie in 1995... Midden in de nacht moesten we in een bus vertrekken naar Utrecht.” “Dat was heftig inderdaad”, zegt Van Aalst.

Genietend luisteren Lianne Dammers en Corine Duijzer mee. Ze vieren beide hun 12½ jarig jubileum. De 41-jarige Corine Duijzer is keukenassistent en ook in de keuken ziet ze processen veranderen. “Tien jaar geleden waren we nog veel meer met eten bezig, nu komt veel kant en klaar binnen en de stoomoven stoomt het klaar.” De 30-jarige Lianne Dammers, vertelt dat ze binnenkwam via een stage. “Vanaf het eerste ogenblik was het fijn en open. Het contact met de mensen, maar ook met de collega’s.” Bevestigend knikt Duijzer en zegt: “Er is een geweldige sfeer, een fijne communicatie en het is gemoedelijk met elkaar. We doen het echt met elkaar.” “Dit is in al die jaren niet veranderd”, aldus van Aalst.

December was heftig
Dat ze het samen doen, hebben ze vooral het afgelopen jaar ervaren. De stralende gezichten die ik zojuist nog zag, stralen nu ineens niet meer. Ze vertellen integer wat het afgelopen jaar met ze deed. “December was heftig”, vertelt de 60-jarige Hester van den Bosch. Zij viert haar 12½-jarig jubileum als verzorgende en teamcoordinator. “Je bouwt een band op met mensen en als je dan afscheid moet nemen, doet dat altijd zeer. Maar het afgelopen jaar konden we geen afscheid nemen. Zagen we ineens van de een op de andere dag de familie niet meer, met wie we ook een band hadden opgebouwd. Er was geen condoleance, geen mogelijkheid om afscheid te nemen.” “Ik krijg er kippenvel van als ik er weer aan denk”, zegt Dammers treffend en bewogen.

Wat maakt het bijzonder om in de zorg te werken? Even denkt Bouter na. “Om er te zijn voor de ander, ook in de kwetsbare periode van zijn of haar leven. Vanuit mijn christen zijn, wil ik zorgen voor de ander en je krijgt er zoveel voor terug.” De ogen van Bouter stralen. “Als mensen dan zeggen: “Je bent een schat!” Dat maakt je dag toch goed. Of dat ze je een glimlach geven.” “Dat is zo bijzonder”, beaamt De Bijl. “Natuurlijk is er ook veel wat niet leuk is, maar dit overwint. Met elkaar zijn we een huis, waar iedereen gewaardeerd wordt.” Instemmend knikt Van den Bosch: “Dat is zo mooi! We hopen de kracht te krijgen om dit mooie werk te blijven doen. Want de mens blijft altijd waardevol.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden