<p>Een verhaal geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgt nog &eacute;&eacute;n deel.</p>

Een verhaal geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgt nog één deel.

Zuster Beppie en de amaryllis (deel 4)

“Ik zette de bloempot weer terug op de juiste plaats en keek met een schuin oog omhoog naar het gebrandschilderde raam. Waarachtig, het leek net alsof de Heilige Borromeus zijn goedkeuring gaf aan wat ik zojuist had gedaan. Ik maakte mijn werk af en trok met een zucht van verlichting de deur van het kantoor achter me dicht. Hoe zou Moeder Overste reageren? Mijn collega’s maakte ik deelgenoot van wat er was gebeurd. Iedereen wenste me sterkte toe.”

“De volgende ochtend om 07.00 uur waren we allemaal in de eetzaal voor het ontbijt. Normaal was Moeder Overste er altijd als eerste, maar nu niet. Mijn gevoel zei me dat er onheil in de lucht hing. Na een klein half uur ging de deur open en kwam ze binnen met in haar handen de door de crucifix gespalkte amaryllis. Het werd doodstil in de eetzaal. Moeder Overste keek rond en zei toen: “Wil degene die dit op haar geweten heeft zich over een uur bij me melden?” Toen draaide ze zich om en verliet ze de eetzaal. Ik trilde als een rietje. Ik had het echt niet meer.”

“Met lood in m’n schoenen ging ik een uur later naar haar kantoor en klopte aan. Ze riep me binnen en ik moest gaan zitten. De amaryllis stond, ondersteund door de crucifix, op haar bureau. “Ik zag op het rooster dat je hier hebt gepoetst en dat je naar alle waarschijnlijkheid verantwoordelijk bent voor dat daar.” Ze wees naar de opgetuigde amaryllis. Ik kon niet anders dan ‘ja’ knikken. “Nou”, zei Moedert Overste, “ik ben benieuwd naar je verhaal, dus brand maar los.”

“Ik deed haar, behoorlijk hakkelend, uit de doeken wat er was gebeurd. Ze onderbrak me geen moment. Toen ik klaar was zei ze: “Dankjewel voor je uitleg. Ik zal er over nadenken en kom er later op terug.”

“Uren later, tijdens het avondmaal, kwam Moeder Overste binnen. Direct achter haar volgden de zusters Inocentia en Emmanuela. Die laatste duwde een karretje voort. Wat er op lag was niet zichtbaar, want een kleed bedekte de lading. Met Moeder Overste voorop liepen ze naar de lessenaar. Het karretje tussen hen in. De spanning was voelbaar.

“Zusters”, zo begon ze haar toespraak. “Jullie hebben allemaal ongetwijfeld meegekregen wat er is gebeurd met de amaryllis op mijn bureau. Een prachtige bloem, waaraan ik me hechtte. Dat was niet goed. De gedragsregels van onze orde staan dat eigenlijk niet toe. Ik heb dus tegen deze regels gezondigd en wil daar boete voor doen. Nadat zuster Beppie haar verhaal bij me had gedaan, was ik een moment ontroerd. De manier waarop ze de amaryllis had gerepareerd en welke middelen ze daarvoor had gebruikt. Het gaf me een warm gevoel.”

Wordt vervolgd

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden