Lentekriebels! | Al het nieuws uit Maasdriel


Lentekriebels!

Column door Louis van der Sangen

Het is al een paar weken geleden dat ik getipt werd over deze groene lente editie. En volgens de aardige dame van de redactie was het dan ook mijn beurt om een column in te leveren. Maar ik moest me vooral niet verplicht voelen om me qua inhoud aan te passen. In opdracht te gaan schrijven werkt bij mij ook niet echt. De vrije gedachten worden dan minder vrij als je ergens aan moet voldoen. Maar uitzonderingen maken de regel.

Denken aan en schrijven over de voor mij mooiste jaargetijde voelt niet als een verplichting. Waarschijnlijk speelt het middenin de lente geboren zijn ook een rol. Maar wie heeft nou niet die lentekriebels? Je vindt op het internet allerlei beschrijvingen over dit gevoel. Het is voor mij een mix van gevoelens. Enerzijds een nostalgisch verlangen naar hoe het was en het weer beleven van de steeds terugkerende rituelen. En anderzijds de nieuwsgierigheid naar de veranderingen en de nieuwe dingen die ook er altijd zullen komen.

Voor wat de betreft die veranderingen en de nieuwe dingen waarvan je al enige vermoedens en of verwachtingen hebt, daar zul je soms nog geduld voor moeten opbrengen. En van al waar je nog geen idee hebt blijft het een verrassing. Daarentegen kun je wel vertrouwen op de vele lentekriebels veroorzakende taferelen. De natuur laat je namelijk niet in de steek. Die gaat gewoon weer zijn eigen gang. Ook met de temperaturen, dat hebben we kunnen merken. Binnen een week van min 10 naar plus 20. Het moet niet gekker worden. De natuur trekt zich ook niks aan van de pandemie. En maakt zich al helemaal niet druk om de miljoenen hopeloos naar monden smachtende paaseitjes.

Al heel vroeg hoor je de merels vrolijk zingen. En in de schemer zie ik ze al weer op pierenjacht. De mussen pikken de laatste restjes uit de netjes. Het grasgroene gras versiert met sneeuwklokjes, witte en gele bloemetjes en een verdwaalde narcis doen het sneeuw van enkele weken geleden alweer vergeten. De eerste bijen, hommels, vlinders, mieren en helaas ook de muggen hebben zich al gemeld. En als de prunus – de Japanse sierkers, de forsythia – het Chinees klokje, de seringen en de magnolia in bloei komen dan is voor mij de lente echt aan. Nu nog wachten op de eerste lammetjes in de wei. Daar wordt je sowieso vrolijk van. Daarvoor parkeer ik graag even de auto en dan van een afstandje genieten van dat huppelend spul. En als het kan uit de wind zoveel mogelijk de warme zonnestralen op mijn snuitje vangen. Zonder mondkapje, anders ziet het er de volgende dag wel heel raar uit. En dan ‘s avonds weer genieten van de prachtige zingende merels.

Lentekriebels dus. Daar hoort ook een terrasje pikken bij. Van mij mag het, al zijn daarover de meningen nog verdeeld. Met gezond verstand moet dat toch lukken. Altijd beter dan zodra de zon weer lekker schijnt op een kluitje door de bossen, op het strand of waar dan ook. Vitamine S is keihard nodig, de ‘S’ van weer samen en elkaar weer ontmoeten voor een praatje met een drankje. Lekker op een terrasje, dat is een win-winsituatie.

Lente, ik heb er altijd weer zin in!

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden