Carrièreswitch! | Al het nieuws uit Maasdriel


Carrièreswitch!

Column door Louis van der Sangen

Je hoort of leest wel eens over iemand die na vele jaren werken in dezelfde sector verandert van baan. En dat de stap die wordt genomen, soms een heel andere richting uit gaat. Het zijn vaak ook bijzondere verhalen en redenen die daar aan ten grondslag liggen. En misschien ken je wel zo iemand. Na het lezen van deze column zal dat zeker zo zijn.

Als er in de loop van de laatste jaren een situatie ontstaat waarbij de huidige deur door diverse omstandigheden langzaam dichtgaat dan gebeurt er iets bijzonders. Er worden luikjes zichtbaar die al een tijdje achterin je bolletje en hartje zaten. En als je die luikjes steeds van dichterbij gaat bekijken, blijken het geen luikjes, maar deurtjes op een kiertje te zijn. Door het loslaten van het een, ontstaat ook weer een kans om iets anders te kunnen vastpakken. Iets vastpakken waarbij een goed gevoel ontstaat. Een gevoel dat er eigenlijk er al lang zit. Daardoor is het makkelijker om hetgeen wat je loslaat een plekje te geven. Een nieuw doel te hebben, een doel met perspectief zal daar zeker aan bijdragen.

En dan zie je, dat het ene deurtje verder openstaat dan het andere. Dan vraag je je af waarom dat het zo is. En het antwoord was al vrij snel gevonden. Het zit hem in de genen. En daar ben ik dankbaar voor. Dat vraagt wel enig uitleg.

Mijn moeder was altijd al erg begaan met de minderbedeelden, de zwakkeren en met diegenen die buiten de boot vielen of dreigden te raken. Als oudste van het grote gezin kreeg ze al op jonge leeftijd de verantwoordelijkheid om te zorgen. En daar stopte het niet bij. Later kreeg ze ook de zorg voor haar eigen veertien kinderen. Iets waar ik met veel respect aan terug denk. En ik ben gelukkig niet de enige die deze genen bezit. Een aantal van die veertien hebben dat ook in grote mate. En die zijn inmiddels in een levensfase waarbij hun inzet in de zorg op vrijwillige basis gebeurt. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Oftewel: Verborgen wensen en verlangen komen vroeg of laat bewust of onbewust bovendrijven. Dat is ook al een tijdje mijn wens, om later op vrijwillige basis te zorgen en aandacht geven.

Voorlopig zal dat helaas nog niet geheel op vrijwillige basis kunnen. Ik heb dan nog ruim twee jaar te gaan tot mijn echte pensioen. En dat is geen probleem volgens mij, want er is heel veel te zorgen. En op welke wijze dat zal gaan gebeuren, is nog een ontdekkingsreis en daar heb ik ook veel zin in. Gewoon even afwachten wat er op mijn pad komt. Ik heb namelijk nog wel even de tijd. In goed overleg komt er per 1 januari 2022 een einde aan een 48-jarige loopbaan in de detailhandel. Waarbij ik op het laatst nog een 40-jarig jubileum mee mag maken. Ik kan dan met trots terugkijken op een bijzonder deel van mijn leven. En dan ook weer vooruitkijken naar de nieuwe toekomst.

En voor wat de columns betreft geen zorgen, want die gaan gewoon door!

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden