<p>Wout wilde graag dat heel het dorp werd uitgenodigd als hij er niet meer was. Maar hoe doe je dat in coronatijd? Met een drive-by-condoleance. Heel het dorp reed uit!</p>

Wout wilde graag dat heel het dorp werd uitgenodigd als hij er niet meer was. Maar hoe doe je dat in coronatijd? Met een drive-by-condoleance. Heel het dorp reed uit!

(Foto: Marielle Pelle)

Over Wout raak je niet uitgepraat

Waar een klein dorp groot in kan zijn. Dat gezegde was afgelopen week intens zichtbaar en voelbaar in Hurwenen. Het onverwachte overlijden van dorpsgenoot Wout van Oversteeg, ‘de melkboer’, bracht naast verslagenheid ook verbinding en licht in Hurwenen. Van Oversteeg stond meerdere malen in Het Carillon. Vandaag, als laatste groet, een portret van deze karakteristieke Hurwenenaar.

door Marielle Pelle

Hurwenen - “Het was een man alleen, maar hij hield van gezelligheid”, zegt zijn broer Piet van Oversteeg, die zelf in Brakel woont en net als Wout ook jaren melkboer was. Dochter Yasmijn knikt. Met trots vertelt ze over haar vader, die op 6 november onverwachts overleed op 68-jarige leeftijd.

Het raakt niet alleen zijn familie, maar ook de hechte dorpsgemeenschap. Yasmijn vertelt dat er in de dorpsapp een oproep werd gedaan om zondagavond een kaars te branden en bij bijna ieder huis stond die avond een kaars voor het raam. Mijmerend kijkt Yasmijn voor zich uit en stelt hardop de vraag: “Wat maakte hem bijzonder?” Terwijl ze door het raam naar buiten kijkt, zegt ze: “Hij stond voor iedereen klaar.” Men knikt instemmend, en beamend zegt Piet: “Hij was bijna nooit alleen. Er waren altijd mensen.” Hij wijst naar de grote tafel midden in de ruime woonkeuken en zegt: “Hier zaten altijd mensen. Als je langs fietste en je vroeg de weg, dan antwoordde hij: “Kom even wat drinken!”

“Hij onthield alles. Stond voor iedereen klaar. Hield alles bij in het dorp en was bereid om naar iedereen te luisteren. Toen hij met de winkelwagen reed, was hij ook de dorpspsycholoog. Hij kende iedereen”, zegt Yasmijn. Neef Mark staat ineens op en pakt een oude foto van de muur, waar Wout voor de winkelwagen staat met enkele dorpsgenoten, en zegt: “Als je hier aan tafel zat, dan pakte oom Wout deze foto van de muur en dan zei hij: “Ken je die niet dan?”” Yasmijns ogen glimmen van herkenning, ook Marks ogen stralen en de liefde voor deze bijzondere vader, broer, oom en dorpsgenoot is voelbaar. Mark vertelt verder: “Dan ging hij staan en deed de persoon waar het over ging na en daarna kwam er een verhaal.” Yasmijn vult aan: “Dan wist je dat er weer iets kwam.”

Wout van Oversteeg reed jaren met de SRV-wagen door Hurwenen en Rossum. Piet zegt hoofdschuddend: “Waarvan enkele jaren zonder vrachtwagenrijbewijs, maar Wout kwam daar mee weg.” Naast een groot sociaal leven was houthakken zijn grote passie. Als daar tenminste iemand bij was om hem te helpen, want hij was graag met iemand samen, vertelt nicht Marieke. “Werken is therapie zei hij”, halen ze vele opmerkingen aan hem boven.

Yasmijn vertelt dat haar vader altijd zei dat ze het hele dorp moest uitnodigen als hij er niet meer was. Net als bij het grote feest toen hij 25 jaar melkboer was, want bij Wout staat het bier koud. “Papa kende iedereen, iedereen kende papa. Papa stond voor iedereen klaar en ook dat blijkt visa versa te zijn”, vertelt Yasmijn emotioneel. “De kaartjes en het medeleven zijn zo overweldigend, maar hoe organiseer je papa’s wens in coronatijd?” Het idee voor een drive-by-condoleance ontstond, zodat iedereen afscheid kon nemen van deze karakteristieke man.

Drive-by-condoleance
Het is donderdagavond. Buiten is het donker, maar in Hurwenen brandt in veel vensterbanken een kaars. De buren in de Dorpstraat steken een vuurkorf aan en zetten waxinelampjes langs de straat. Voor het woonhuis staat de ruwhoutenkist van Wout, ervoor zijn laatst gehakte hout en daarop, onmisbaar, zijn kettingzaag. Ook zijn legergroene Land Rover staat erbij, daar werd hij altijd aan herkend. Naast de ruwhouten kist staat zijn dochter Yasmijn met haar man Joost en Wouts broer Piet. Bewogen zegt Piet: “Wij waren altijd samen.” Vanuit de grote vuurkorven straalt licht en warmte. Het symboliseert het leven van Wout. Net als de neven die deze avond sjouwen met het hout, wat oom Wout bij hen kwam hakken. Vanavond zijn zij de mannen die het licht en de warmte brandend houden. Een lange reeks van honderden auto’s trekt langs om afscheid te nemen. “Papa moest leven in de brouwerij hebben”, zegt Yasmijn. Als er aantal Land Rovers aan komen rijden is er kippenvel, maar ook een glimlach op ieders gezicht. Een dorpsbewoner rijdt langs. Als hij voor de kist stopt, heft hij in zijn auto een pilsje: “Proost Wout!” Hij neemt een slok en rijdt rustig verder. Iedereen voelt: dit is puur, dit is wie Wout was. Schoonzus Ida knikt en zegt: “Het was een uniek persoon.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden