Waaljutten

Column door Jelmer aan den Toorn

Tik, tik, tik, tik, daar staat die cursor weer te knipperen op het beeldscherm. Tijd om te schrijven, maar de woorden niet kunnen vinden. Ik verwonder me elke keer weer hoe vaak dat gebeurt en hoe vaak ik dan ook binnen no time weer een lap tekst op mijn beeldscherm heb staan. Het menselijk brein is een wonderlijk iets, laten we het daar maar op houden.

Afgelopen zaterdag was het weer tijd om te gaan Waaljutten. Met de toneelvereniging uit Rossum lopen we al jaren één of twee keer per jaar op ‘ons perceel’ langs de Waal. Om afval op te ruimen, afval te jutten. Afval dat daar terecht is gekomen doordat de Waal het uitgespuugd heeft op het strand, nadat het kilometers ver meegesleept is door het water. Afval wat daar achtergelaten is door mensen die wel de moeite konden doen hun spullen mee naar het strand te nemen, maar niet de moeite konden doen om de restanten weer mee te nemen naar de dichtstbijzijnde afvalbak. Ook weer zo’n wonderlijk iets van het menselijk brein.

Het is jammer dat het nodig is om te Waaljutten. Voor de toneelvereniging leuk, want we verdienen er een bijdrage voor de clubkas mee. En als het weer meezit is het gewoon leuk om te doen, met een groep mensen een ochtend door de natuur struinen en nog wat goeds ermee doen ook. Dit jaar was er wel wat geregel aan vooraf gegaan, want een grote groep mensen bij elkaar, dat mag niet, hè. We hadden het dus zo geregeld dat er kleine gezelschapjes aan elke kant van ons te jutten perceel startten. Om zo voldoende afstand van elkaar te kunnen bewaren. De wijdsheid van de oevers van de Waal was ons corona-technisch gezien natuurlijk goed gezind, want daar is ruimte genoeg.

Uiteindelijk zijn we tegelijkertijd vanaf beide kanten in het midden aangekomen, waar ons op straat een heerlijk lunchpakketje werd aangeboden dat we konden nuttigen. Op voldoende afstand van elkaar, ik benadruk het nog maar een keer.

We concludeerden met zijn allen dat er dit jaar veel minder afval langs de rivier lag dan voorgaande keren dat we gewaaljut (nieuw werkwoord) hebben. Op het gedeelte waar ik heb gelopen was het vooral recreatief afval, wat dus duidelijk achtergelaten was door mensen die hun tijd langs de rivier hebben doorgebracht. Maar aanzienlijk minder dan voorheen. Het water stond zaterdag redelijk hoog, hoger dan voorgaande keren dat we aan het Waaljutten waren. Dus misschien is veel afval wat al op de strandjes lag weer meegenomen door het water. Een andere verklaring zou kunnen zijn dat er gewoon echt minder afval was, minder rotzooi in het water gegooid, minder afval achtergelaten op de strandjes. Laten we dat vooral hopen. Laten we hopen dat de aandacht die het afval langs de Waal krijgt ook geleid heeft tot een andere mindset. Dat zou dan nog zoiets wonderlijks van het menselijk brein zijn en daarnaast een hele fijne aanname. Een aanname die zou betekenen dat het Waaljutten ook daadwerkelijk iets teweeg heeft gebracht. Ik hoop het van ganser harte in ieder geval, want natuur moet natuur zijn en geen vuilnisbak.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden