<p>Dit is het eerste deel van het verhaal 'Giftige waarheid', geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgen nog vijf delen.</p>

Dit is het eerste deel van het verhaal 'Giftige waarheid', geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgen nog vijf delen.

(

Foto:

)

Giftige waarheid...(deel 1)

Mijn handen heb ik strak om het stuur geklemd. Zal wel door de spanning komen, denk ik. Ik rij op de A2 richting het noorden en ben op weg naar mijn vriendin Sasja van Weerden. Een onaangekondigd bezoek.

door Frans van den Heuvel sr.

Sasja en ik leerden elkaar kennen tijdens onze studietijd in Eindhoven. We werden vriendinnen en deelden samen een kamer, vanwege de kosten. Zij studeerde chemie en ik journalistiek. Na onze studietijd scheidden zich onze wegen. Zij kreeg een baan bij een chemisch bedrijf en ik bleef in Eindhoven wonen en werken. Maar, we hielden wel contact.

We zijn allebei van hetzelfde bouwjaar. Zij is in juni jarig en ik in oktober. Allebei achter in de twintig en geen vaste relatie. Tenminste, van mezelf weet ik dat in ieder geval zeker. Sasja was begin dit jaar ook nog single, zo vertelde ze me telefonisch, toen we elkaar gelukkig nieuwjaar wensten. Dat was de laatste keer dat we elkaar spraken.

Ten tijde van haar verjaardag zat ik in Ierland en was volop bezig aan een artikel over de Brexit. Ik werk voor een magazine en de deadline naderde. Maar ik nam toch de tijd om haar een felicitatie-mailtje te sturen. Daar kreeg ik geen antwoord op wat ik best vreemd vond, maar lang stond ik er niet bij stil.

Een paar dagen later ontving ik toch een berichtje in m’n mailbox met de korte mededeling: ‘Ik heb je hulp nodig!’ Meer stond er niet in. Toen ik haar vroeg wat er aan de hand was, kreeg ik geen reactie. Ook op het volgende mailtje, kreeg ik geen antwoord. Dan maar bellen, dacht ik. De schok was groot toen ik ’s avonds haar nummer intoetste en te horen kreeg: ‘Dit nummer is niet in gebruik.’ Ik dacht bij mezelf dat ik iets verkeerds had gedaan en probeerde het nogmaals, maar kreeg hetzelfde blikkerige stemgeluid te horen. Hier was iets goed mis. Ik had nog drie dagen nodig om mijn werk in Ierland af te ronden en zou dan terugvliegen naar Nederland. Het bleef in mijn hoofd rondspoken en ik wilde haar thuis meteen opzoeken.

In de verte zie ik de contouren van de Sint Maartenstoren opdoemen en weet dat ik even later de afslag moet nemen naar Ammerzoden, waar Sasja een appartement bewoont, boven een café, tegenover de kerk.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden