Ellen van Dam uit Sleeuwijk, met haar ouders Geert en Wim van Dam uit Hoogvliet. Foto: Marielle Pelle
Ellen van Dam uit Sleeuwijk, met haar ouders Geert en Wim van Dam uit Hoogvliet. Foto: Marielle Pelle

Op verkenningstocht langs de dijk

De dijken in het Rivierenland zijn kenmerkend voor de regio. Een dijk die veel gasten verwelkomt voor een fietstocht, wandeling en overnachtingen door mensen uit de regio maar ook ver daarbuiten. Onze correspondenten waren afgelopen zomer wekelijks op pad langs de dijk in het rivierengebied voor een spontane en bijzondere ontmoeting. Deze week een laatste ontmoeting in deze serie, aan de Maasdijk in Poederoijen.

door Marielle Pelle

Poederoijen - “We zijn op verkenningstocht”, zegt Ellen van Dam. Samen met vader Van Dam zit ze op een bankje en tuurt op de fietsknooppuntenkaart. Haar moeder tuurt in alle rust over het water van de Maas, kijkend over recreatieplas de Veense put aan de overkant van de rivier en de bootjes die voorbijvaren.

Trots wijst vader Geert naar zijn dochter en zegt: “Wij komen uit Hoogvliet, maar onze dochter wil haar nieuwe woonomgeving laten zien, dus we zijn een dagje op bezoek.” Ellen lacht: “Ik kom uit Rotterdam en heb de stad verlaten voor het dorpse waar ik mijn liefde vond.” Ze vertelt over haar vriend in Sleeuwijk en dat ze daar nu samenwonen. “Ik wil mijn ouders de regio laten zien. Vandaag was de weersverwachting goed en niet te warm, dus we fietsen de dijken rond.”

Woudrichem-Poederoijen
“Via de fietsknooppunten heb ik de route Woudrichem-Poederoijen gedownload op mijn telefoon, maar mijn vader kijkt hem nog gewoon liever op een kaart”, vertelt Ellen lachend. “Via voetveer Woudrichem zijn we naar Loevestein gegaan en nu zijn we in Poederoijen. We fietsen dadelijk, ik denk over een dijk, naar Aalst”, zegt ze, terwijl ze naar de route staart op haar telefoon. “En gaan daar via de brug de rivier over naar Veen.” Vanaf boven aan de dijk wijs ik haar naar welke kant de dijk kronkelt en dat ze dadelijk bij die hoge kraan, hier hemelsbreed niet zo heel ver vandaan, de rivier oversteken, maar dat dit een veerpont is. Ellen lacht hartelijk: “Oh, ik dacht dat het een brug was.”

Ik wijs haar erop dat de veerponten in het gebied vallen onder openbaar vervoer en dat er dus een mondkapje gedragen moet worden. Ellen reageert verschrikt en vraagt: “Zijn die onderweg nog ergens te koop?” Haar moeder grabbelt rustig in haar tas en haalt er een dozijn mondkapjes uit. Ellen zucht opgelucht.

Jeugdherinnering
Haar vader wijst op de kaart aan dat het inderdaad een veerpont is, waarop Ellen reageert: “De volgende keer ben jij weer reisleider hoor!” Ze kijkt me aan en zegt: “Dit is zo’n vertrouwd plaatje.” Ze vertrouwt me toe dat dit een heerlijke jeugdherinnering is, haar vader met de landkaart voor zich om een route uit te stippelen en helemaal voor te bereiden. “Ik dacht: dit doe ik wel even op mijn telefoon, maar de volgende keer laat ik weer aan mijn vader over.”

Haar ouders genieten van de nieuwe woonomgeving van hun dochter in een Brabants dorp dicht bij de A27, wat fijn is voor de afstand naar Hoogvliet. “Het went snel”, zegt Ellen. “In de stad hebben we alle voorzieningen, maar hier het buitenleven en vrij zijn maakt zoveel goed.” Even is ze stil en staart genietend over de Maas uit. “Dit is zo mooi. En de drukte? Die kan ik opzoeken wanneer ik dat wil!”

Ze stappen weer op de fiets om hun fietstocht te vervolgen richting Aalst en dan via Veen, Andel en Giessen weer terug naar Woudrichem en als eindpunt Sleeuwijk. Moeder van Dam vraagt het zich hardop af: “Als ik hier fiets denk ik: Wat doen we in het westen?” En terwijl ze wijst over de kronkelende dijk die voor haar ligt en de Maas die er naast stroomt, met zijn groene uiterwaarden en prachtige vergezichten, zegt ze: “Dit hebben wij niet. Wij hebben de pijpen van de Shell!”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden