Column: Theater

Door Louis van der Sangen

Er daar zat ik dan. Kaartjes voor een openluchttheater zorgden er voor dat ik op een zondagavond zat waar ik zat. Op een braakliggend terrein, de Graafse Akker, liggend in Den Bosch, die onder andere ook gebruikt wordt als volkstuin en allerlei andere activiteiten, vond de klucht plaats. ‘De knecht van twee meesters’. Ik vermoed dat de meeste Bosschenaren niet van het bestaan weten. Niet van de locatie en ook niet van de klucht. Voor mij was het de eerste keer om een openluchttheater te beleven. De weergoden waren gelukkig goed gezind. Warm gekleed nam ik bezit van de stoel, voorzien van een kussentje met vier symmetrisch verdeelde knoopjes en een fleece dekentje over de rugleuning. Kussentje en het dekentje waren geregeld door een toffe neef wiens vriendin een leuke rol speelde in deze voorstelling. Zie hier de reden van mijn aanwezigheid op deze frisse en toch knusse avond. Het voelde als een soort huisoptreden. De stoelen waren volgens de coronaregels en met goedkeuring van de gemeente op de minimale afstand opgesteld. Her en der stonden sprayflesjes op het podium. Het aantal toeschouwers schat ik plus minus vijftig. Het was uitverkocht. En ik zat op twee meter afstand van het schouwspel. We zaten met ons allen eigenlijk met gepaste afstand op het podium.

De klucht was in een eigentijds jasje gestoken en actuele onderwerpen werden niet geschuwd. De hoofdpersoon wist spelenderwijs twee rokende toeschouwers te bewegen om daarmee te stoppen. Het leek alsof het erbij hoorde. Er stond zelfs een bankje met een spatscherm op het toneel. Volgens mij sowieso voor mijn neef een prettiger gezicht dat zijn vriendin met zo’n scherm ertussen niet echt stond te zoenen met de hoofdrolspeler. Mijn neef gaat namelijk mee naar elke voorstelling. Nu is het niet mijn bedoeling om als columnist een recensie te schrijven, maar ik doe het toch een beetje. Het was een vermakelijke avond. Een komische chaos met hier en daar toepasselijke geluidsfragmenten waarvan je denkt, hoe komen ze erop? En niet te vergeten, er werd ook gezongen. Het moment waarin de potten, pannen en onbreekbare plastic borden door de lucht vlogen, was om te gieren. Zoals zo vaak met dit soort kluchten kwam alles weer op zijn pootjes terecht. Beleef het zelf, hopelijk zijn er nog kaartjes.

Helaas, kreeg deze avond voor mij een pijnlijk staartje. Tweeënhalf uur zitten op een stoel gaf toch enige fysieke ongemak. Vooral doordat ik vermoedelijk op één van die knoopjes ben gaan zitten. En daardoor de hele avond een spiertje heb geterroriseerd met alle gevolgen van dien. Het soepele zitten op de stoel aan het begin van de avond veranderde plots in een krakkemikkige opstaan. De rechterbeen was geheel in opstand gekomen en weigerde in eerste instantie een voorwaartse of een achterwaartse beweging te maken. De uitnodiging om al staand nog na te kletsen en te borrelen sloeg ik af onder het mom van ‘het is al laat’. Een week van ongemak, bezoek aan de huisarts, Aleve en paracetamol en afwisselend liggen, zitten, lopen en rusten zorgden voor een redelijk herstel.

Terugkijkend, was het het wel waard. Maar voor een volgende keer neem ik toch een kussentje mee zonder die vermaledijde knoopjes.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden